حقوق و ادبیات، دو قلمرویی که در نگاه نخست فاصله‌ای بسیار از یکدیگر دارند، در سده‌ی اخیر به یکی از پربارترین حوزه‌های میان‌رشته‌ای علوم انسانی تبدیل شده‌اند. آنچه این دو را به هم پیوند می‌زند، «روایت» است. این مقاله به این پرسش بنیادین می‌پردازد که چگونه قضات در آرای خود، فراتر از کاربرد صرف قواعد حقوقی، از فنون روایت‌پردازی، شخصیت‌پردازی، و اقناع ادبی برای ساخت استدلال و مشروعیت‌بخشی به تصمیمات خود استفاده می‌کنند. در این راستا، ابتدا مبانی نظری رویکرد «حقوق به‌مثابه ادبیات» با تأکید بر آرای پیشگامانی همچون جیمز بوید وایت و رابرت کاور بررسی می‌شود. سپس با تکیه بر مفهوم «روایت‌شناسی حقوقی» که پیتر بروکس آن را مطرح کرد، به تحلیل ساختار روایی آرای قضایی و کارکردهای اقناعی و مشروعیت‌بخش آن پرداخته می‌شود. در بخش پایانی، با بررسی نمونه‌های عینی از رویه‌ی قضایی و نیز با بهره‌گیری از ظرفیت‌های نهفته در ادبیات کلاسیک فارسی، نشان داده می‌شود که چگونه بازخوانیِ رواییِ آرای قضایی می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای نقدِ گفتمانِ مسلطِ حقوقی و آشکارسازیِ سوگیری‌های پنهان در نظام قضایی عمل کند.

حقوق و ادبیات روایت‌شناسی حقوقی آرای قضایی مشروعیت عدالت روایی ادبیات فارسی.